1. عملکرد بارگیری و تخلیه:
این نشان دهنده ظرفیت بالابر و بهره وری لیفتراک است و عامل مهم تعیین بهره وری کامیون های لودر است. این اغلب با وزن نامنظم، فاصله مرکز بار، حداکثر ارتفاع بلند، بلند بلند آزاد، سرعت افزایش و کاهش، و زاویه جلو و عقب قاب درب مشخص می شود.
2. عملکرد کششی:
این نشان دهنده توانایی رانندگی کامیون کامیون است. این معمولا با بار کامل و بار حداکثر سرعت رانندگی، بار کامل و حداکثر حداکثر حداکثر بارگیری صعود و نیروی کشش قلاب مشخص می شود. این تاثیر بیشتر بر بهره وری لیفتراک ها، به ویژه در شرایط از راه دور بزرگ تر است.
3. عملکرد ترمز:
این نشان دهنده توانایی بالابرها برای کاهش سرعت و توقف در حین رانندگی است که ایمنی عملیات لودر را تعیین می کند.
4. ثبات:
این به توانایی بالابرها برای مقاومت در برابر چرخش در شرایط مختلف اشاره دارد. این یک شرط لازم برای اطمینان از ایمنی عملیات لودر است. استانداردهای مربوطه بیان می کند که کامیون های لودر باید دارای ثبات طولی و آزمون های ثبات جانبی باشند و همه آنها را بعد از واجد شرایط بودن می توان فروخت.
5. تحرک:
این نشان دهنده توانایی بالابرها است که به طور انعطاف پذیری در جاده ها و محوطه های باریک چرخیده و کار می کنند، که مربوط به سازگاری لیفتراک ها با محل کار و نسبت استفاده از انبارها و انبارهای حمل و نقل می باشد. پارامترهای فنی مربوط به مانور پذیری شامل حداقل شعاع چرخشی، حداقل عرض کانال زاویه راست و حداقل عرض کانال انباشته است.
6. از طریق جنس:
این نشان دهنده توانایی بالابرها برای غلبه بر موانع راه و انتقال جاده ها و پورتال های مختلف است. پارامترهای فنی نشان دهنده ظرفیت عبور وسایل لودر هستند: حداقل فاصله، ارتفاع و عرض.
7. نور عملیات و آسایش:
ترتیب قطعات اجرایی و صندلی راننده کامیون بالابر باید با شرایط ارگونومی مطابقت داشته باشد. دستکاری دسته و پدال و سکته مغزی کار باید در محدوده انرژی فیزیکی باشد تا راننده برنده نشود و زمینه خوبی برای دید و محيط راحت سواری فراهم شود.
